Zdaniem ACT: Dziękuję Patrick!

Stałem się fanem hokeja z powodu Patricka Roy.

To było 10 czerwca 1996 roku. Pracowałem jako producent wiadomości w News 4. Tamtego wieczoru zostałem dłużej, żeby pomóc przygotować wiadomości o dziesiątej. Kiedy w czwartym meczu finałów Pucharu Stanley’a (Colorado Avalanche kontra Florida Panthers – przyp. red.) zaczęła się dogrywka i zostałem poproszony by zostać jeszcze dłużej i usiąść w pokoju redaktorskim z redaktorem sportowym. Wszystko po to aby w momencie gdy któraś z ekip strzeli gola, szybko przejść w kulminacyjny moment, przenieść go do pokoju odtwarzania i wejść na antenę przed wszystkimi. Liczyliśmy też, że uda się wejść na moment świętowania zwycięstwa. Avs powinni byli wygrać mecz i Puchar..

Dlatego tam siedziałem, oglądałem mecz. Zapłaciłem, aby oglądać hokej. I przyznaję, oglądałem hokej tak naprawdę po raz pierwszy. Idąc na tę hokejową noc, wiedziałem wszystko, co można było wiedzieć o Avalanche. Mogłem wymawiać imiona i nazwiska wszystkich graczy, wiedziałem z jakiego kraju pochodzą. Wiedziałem kto jest napastnikiem, a kto obrońcą. Wiedziałem o co chodzi w tej grze, przynajmniej wystarczająco, aby napisać notatkę prasową (nie mając specjalisty w dziedzinie sportowej w moich wiadomościach o 6:30). Szedłem tam jako producent wiadomości. Znałem fakty. Nie wiedziałem jednak, jak to jest być fanem.

Przez te ponad dwie tercje dogrywki, stałem się fanem. A wszystko to z powodu Patricka Roy. Strzał po strzale, chronił Avalanche przed bramką. Bronił wszystko. Prawda, bramkarz Panthers John Vanbiesbrouck był równie perfekcyjny, aż do 4:31 trzeciej dogrywki. Ale Patrick zrobił coś bardziej fascynującego. I nigdy, kiedykolwiek, wcześniej czy później, nie widziałem, żeby ktoś wykonywał tak świetnie swoją pracę.

Byłem wręcz zahipnotyzowany jego doskonałością. Z upływem czasu, darzyłem Patricka coraz większym respektem. Kiedy Uwe Krupp ostatecznie zdobył bramkę, dającą Avalanche Puchar Stanleya, nie byłem dłużej producentem wiadomości. Byłem fanem. I przyznaję, że krzyczałem, skakałem. Wcześniej jednak pamiętaliśmy, że mam pracę do wykonania (najpierw musieliśmy przygotować relację ze spotkania). Wprawdzie Patrick nie gra już od trzech lat, ale każdego dnia mnie inspiruje. Wiem, że, jeżeli uda mi się wnieść do mojej pracy te cechy, które posiadał Patrick, czyli: pasję, zasady, odpowiedzialność, dążenie do tego, aby być najlepszym, to będę tak samo jak Patrick na szczycie mojej gry. Jeżeli będę dawał zespołowi, z którym pracuję: przywództwo, wsparcie oraz inspirację będziemy odnosić sukces. To jest prawda, która dotyczy każdego z nas. Obojętnie czy jesteś: rodzicem, architektem, sprzedawcą, bramkarzem czy producentem w telewizji, jak ja. Bycie tak regularnie doskonałym i odpowiedzialnym przez całe życie, bądź całą karierę, jest być może najtrudniejszą rzeczą, o którą stara się każdy z nas. Patrick to niebywały bramkarz i nie ma lepszego przykładu kogoś, kto wywiązywałby się przykładniej z tej roli, niż Patrick Roy. Dlatego, a także dla miłości do tej gry, którą odkryłem odkąd jestem fanem, zawsze będę wdzięczny.


woodchub (www.avalanche-country.com)

Przetłumaczył: Dominik Jelonek
Przygotował: Waldemar Krystians




                                                      Archiwum